Teaser boek

Mijn Pelgrimsmissie.

Reeds enkele jaren groeide er iets uit in mij, door te heftige persoonlijke omstandigheden, tot het maken van een heuse Pelgrimstocht. Dit gevoel, deze drang, bleef maar groeien en groeien Deze drang, bleef zich steeds verder door ontwikkelen en werd ondertussen zo groot, zo sterk dat je hier echt wel kunt spreken over een serieuze missie. Mijn persoonlijke missie welteverstaan. Mijn missie in een serieus pakketje levensdoel. Het werdt mij ongevraagd, onvrijwillig, maar door niemand anders, vanuit bovennatuurlijke oerkrachten spiritueel opgelegd. Deze Pelgrimstocht zal, kan en moet ik daarom alleen respectvol en nederig ondergaan. Echter, in mijn beleving, ga ik niet geheel alleen. Met geschreven woorden deel ik en neem ik jullie mee op mijn pad. Dit krachtige pad is mijn missie, mijn Pelgrimsmissie.


Teaser 2:

06.00 uur maandagochtend 22 februari 2016. Wakker wordend na, zoals gewoonlijk, alweer een onrustige lange nacht, is het nog stikdonker op dit vroege tijdstip van het jaar. Ik kijk voorzichtig gespannen naar wat restlicht van enkele straatlantaarns buiten, grumpf. Het weer is zoals voorspeld nat, guur maar vooral erg kil. Donkere wolken pakken zich, als een vooropgezet complot, tegen me samen lijkt wel. Vandaag is het dan zover, ik mag aan mijn pelgrimstocht gaan beginnen. Tja, vette regen is geen natte sneeuw, dit zal mij dus niet kunnen weerhouden. Ik ben er waarschijnlijk klaar voor. Laat ik opstaan, een plicht roept........


Teaser 3:

Motie van Wantrouwen

Tegen mijn maatschappij dien ik een motie in van wantrouwen.
In een protestmars zeg ik het vertrouwen op in leiders en bestuursleden
die aan de toekomst van onze nazaten behoorden te bouwen.
Met dé PR slogan van de overheid; ‘Keuken-tafel-gesprekken’,
komen ze werkelijk bij je in huis en kom je letterlijk bij jezelf op de koffie.
Net afgestudeerd, uit het boekje, in een strak mantelpakje als kloffie.
Dit tijdperk van pappen en nathouden voelt mij als ‘Dé deal met de duivel’.
Dit is geen naastenliefde, maar economisch belang en ander laf geschuifel.

Paniekvoetbal over de aan het lot overgelaten onhandelbare groep.
Verre weg van veilig onder moeders paraplu, door onze maatschappelijke troep.
Deze kat in ‘t nauw maakt rare sprongen en dit besef ik zelf maar dondersgoed.
Mijn ouderinstinct werkt volgens mijn eigen gevoel té eerlijk,
té oprecht en té vernederend goed.
Als iemand aan mijn nazaten komt, ga ik door tot aan mijn bittere eind.
Maar dat wordt niet meer gewaardeerd of erkend wat ‘ogenblijkelijk’ schijnt.
Afzettend tegen de nukken van deze maatschappij als spookrijder.
Tegen de stroom in vraag ik mij af; Is mijn gedachte wel reëel als strijder?

Ik ben teleurgesteld en verbitterd door de mensheid als basispakket
van wat mij vanuit ouderlijke liefde is aangeleerd.
Ik ben ontzettend boos op alles en iedereen,
maar dat zie ik dan maar volgens deze wereld geheel verkeerd.

Barrevoets


Teaser 4:

Vannacht was er een “wakend spiritueel nachtlampje” actief.
Een godsgeschenk bij heldere hemel.
Die grote verlichte Sneeuwmaan.
Ze scheen me uitdagend in mijn ontblote bleke gezicht.
Ze beantwoordde daarmee mijn vragende ogen.


Dag 3,

06:30 Het word langzaamaan lichter. Nieuwsgierig naar het weer rits ik voorzichtig mijn van binnenuit nat geworden bivaktentje open. Het is wit buiten, het heeft zo te zien flink gevroren. Brrr. het is fucking koud man. In mijn slaapzak was het voelbaar tien keer beter. Daar kwam ik al snel genoeg achter, toen ik vannacht tot twee keer toe moest gaan pissen van het vele drinken dat ik onderweg doe. Een hele groep van wel honderden ganzen werd hierbij cru verstoord. Opgejaagd door mijn gezeik met daarop een gigantisch muziekspektakel zoals die van de Jostiband. Wat een kabaal zo midden in de nacht. Tja, maar welke idioot gaat er dan ook aan de rand van een groot afgelegen ganzenmeer liggen.


07:15 Ik neem de tijd en pak alles rustig en steeds verstandiger in, ondertussen mijn vingers warm blazend. Kleed me warm aan met een extra sjaaltje en een lekkere dikke trui. Tik met mijn wijsvinger mijn navigatiepoppetje aan. Trek mijn handschoenen over de vingers, rits mijn blauwe werkjas verder dicht. Zet mijn nat geworden Pelgrimshoed op en begin zo aan alweer een nieuwe opvolgende wandeldag. Ik verlaat mijn veilige schuilplek en kijk nog ff snel achterom of er niets vergeten is. Twee verderop aankomende hondenuitlaters kijken me verbaasd aan als ik uit het struikgewas kom ‘gevallen’. Volgens mij heb je hier ergens geslapen, is hun opmerking. Loop en praat even met hun stroming mee tot aan een houten zitbankje waar ik in een grijze prullenbak mijn oude kleren en lege drinkflesjes deponeer. Drink mijn laatste voorraad aan drinken op. Zorg dat alle riemen weer goed en lekker om mijn lijf zitten en loop weer stevig door. Goh,wat krijg ik ineens koude handen zeg. Shit, ik heb mijn handschoenen op het houten bankje laten liggen, grrr...en weer 1 km terug. Sufmuts......